Tel uw herinneringen
De bloemen verwelken, het licht gaat dood
en hoort gij de sterren zingen?
Hoe diep is de nacht en hoe diep de dood,
laat glijden, laat glijden uw moede boot en tel uw herinneringen.
Het leven, de liefde, wat wijn en brood
en duizenden kleine dingen,
zij worden begraven in onze dood,
geborgen als in een schoot, en hoort gij ze daar niet zingen?
Ach, diep is de nacht en de dood is groot,
het leven trekt smalle kringen,
die deinen van morgen- tot avondrood, maar wijder,
veel wijder deint onze dood, met duizend herinneringen
[Tel uw herinneringen, Raymond Schroyens, 1969 (poesia de Filip Van de Wouwer)]
[Voz de Ann de Renais]
